Shloka 15
धृतराष्ट्रस्य वनप्रस्थानम् — Dhṛtarāṣṭra’s Departure for Forest Life
सहदेवकी बात सुनकर नारियोंमें श्रेष्ठ महारानी द्रौपदी राजाका सत्कार करके उन्हें प्रसन्न करती हुई बोली-- ।। कदा द्रक्ष्यामि तां देवीं यदि जीवति सा पृथा । जीवन्त्या ह्ाद्य मे प्रीतिर्भविष्यति जनाधिप
kadā drakṣyāmi tāṁ devīṁ yadi jīvati sā pṛthā | jīvantyā hādya me prītir bhaviṣyati janādhipa ||
ఆ పృథా (కుంతీ) జీవించి ఉంటే, నేను ఆ దేవిని ఎప్పుడు దర్శించగలను? జనాధిపా! ఆమె జీవించి ఉంటే ఈ రోజే నా హృదయానందం పరిపూర్ణమవుతుంది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights reverence toward elders and the ethical impulse to seek reconciliation and blessing after catastrophe: Draupadī’s joy depends on the continued life of Pṛthā (Kuntī), indicating respect, gratitude, and the healing role of familial bonds.
After honoring the king she is addressing, Draupadī expresses her longing to see Pṛthā (Kuntī). She asks when she will be able to meet her, adding that if Kuntī is alive, Draupadī’s heart will find joy that very day.