Shloka 31
विन्ध्यो धातुविचित्राड्रस्तीर्थवानौषधान्वित: । मेरुम॑हेन्द्रो मलय: श्वेतश्न॒ रजतावृत:
bhīṣma uvāca |
vindhyo dhātuvicitrāḍras tīrthavān auṣadhānvitāḥ |
merur mahendro malayaḥ śvetaś ca rajatāvṛtaḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—వివిధ ధాతువులతో విచిత్రంగా మెరయు వింధ్య పర్వతము—తీర్థసంపన్నమై ఔషధులతో నిండినది; అలాగే మేరువు, మహేంద్రుడు, మలయము, వెండితో ఆవరించబడిన శ్వేతపర్వతము—ఇవన్నీ మమ్మును రక్షించుగాక. ఇక్కడ పర్వతాలు, తీర్థాలు ధర్మానికి స్థిర ఆధారములని భావించి స్మరించబడినవి; ఆ స్మరణమే కవచమగునట్లు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse treats sacred geography as morally efficacious: mountains bearing tīrthas and healing herbs symbolize the sustaining order of the world. Remembering and invoking such sanctified supports is presented as a means of protection—aligning oneself with dharma and the auspicious powers embedded in creation.
Bhishma is reciting a protective invocation (a remembrance-list) in which revered natural and cosmic landmarks are named. Here he specifically calls upon major mountains—Vindhya, Meru, Mahendra, Malaya, and the silver-clad white mountain—to act as guardians.