Shloka 30
पुण्यं त्रिलोकविख्यातं सर्वपापहरं शिवम् | हिमवानू् पर्वतश्चैव दिव्यौषधिसमन्वित:
bhīṣma uvāca | puṇyaṃ trilokavikhyātaṃ sarvapāpaharaṃ śivam | himavān parvataś caiva divyauṣadhisamanvitaḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—మూడు లోకాలలో ప్రసిద్ధమైన, పుణ్యమైన, సమస్త పాపములను హరించు కల్యాణస్వరూపమైన ‘శివ’ను స్మరించుదము; అలాగే దివ్య ఔషధులతో సమన్వితమైన హిమవాన్ పర్వతమును కూడా. వీరి స్మరణము, నమస్కారము ధర్మాశ్రిత మంగళము—శుద్ధిని ప్రసాదించును, రక్షించును, పాపతాపములను నశింపజేయును।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Remembering and invoking what is universally ‘auspicious’ (śiva) and morally purifying (sarva-pāpa-hara) is presented as a means of cleansing wrongdoing and securing protection; sacred realities—both divine (Śiva/auspiciousness) and terrestrial (the Himalaya)—are treated as supports for dharmic life.
Bhishma is in the midst of an enumerative, protective discourse (rakṣā/śānti-like invocation) in which holy powers and sacred places are praised and called upon; this verse highlights the sin-destroying auspicious principle and the sanctity of the Himalaya as part of that larger recitation.