Shloka 135
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
गभस्ति््रह्यकृद् ब्रद्मी ब्रद्मविद् ब्राह्मणो गति: । अनन्तरूपो नैकात्मा तिग्मतेजा: स्वयम्भुव:
gabhastir brahmakṛd brahmī brahmavid brāhmaṇo gatiḥ | anantarūpo naikātmā tigmtejāḥ svayambhuvaḥ ||
వాయువు పలికెను—ఆయన గభస్తి, సూర్యసమాన కాంతి; బ్రహ్మకృత్—వేదాలను ప్రకాశింపజేసినవాడు; బ్రహ్మీ—వేదాధ్యయనకర్త; బ్రహ్మవిత్—వేదార్థవేత్త; బ్రాహ్మణుడు—బ్రహ్మనిష్ఠుడు; మరియు గతి—బ్రహ్మస్థుల పరమగమ్యం. ఆయన అనంతరూపుడు, ఒక్క దేహంలో పరిమితుడు కాడు; మరియు తిగ్మతేజస్సు గల స్వయంభూ—ప్రచండ ప్రకాశంతో స్వయంగా ఉన్నవాడు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse exalts the supreme principle as the source and knower of Vedic revelation and as the highest refuge (gati) for those established in Brahman, emphasizing both transcendent knowledge (brahmavit) and immanent multiplicity (anantarūpa, naikātmā).
Vāyu is delivering a eulogy-like description of the supreme being, listing epithets that connect cosmic radiance (Sun-like splendor) with scriptural authority (Vedas/Brahman) and the ultimate spiritual destination for seekers.