Shloka 120
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
नित्य आत्मसहायश्च देवासुरपति: पति: । युक्तश्न युक्तबाहुश्व देवो दिविसुपर्वण:
nitya ātmasahāyaś ca devāsurapatiḥ patiḥ | yuktaśna yuktabāhuś ca devo divi suparvaṇaḥ ||
వాయు పలికెను—“ఆయన నిత్యము స్వయంసహాయకుడు; దేవాసురులకూ అధిపతి, రక్షకుడు. ఆచరణలో నియమబద్ధుడు, భుజబలంలో స్థిరుడు; ఆ దివ్యదేవుడు స్వర్గమందు నివసించుచున్నాడు—ఉత్తమ సంధులు, దృఢ అవయవములతో యుక్తుడు.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal of divine and ethical excellence: true lordship is grounded in self-reliance and self-discipline (regulated conduct and controlled strength), which sustains cosmic order over opposing forces (devas and asuras).
Vāyu is describing a supreme divine figure with epithets highlighting sovereignty, disciplined living, and firm strength, situating him in heaven and portraying him as the protector-lord over both gods and asuras.