Shloka 36
वेद्यं च यद् वेदयते च वेद्यं विधिश्व यश्व श्रयते विधेयम् । धर्मे च वेदे च बले च सर्व चराचरं केशवं त्वं प्रतीहि
vedyaṃ ca yad vedayate ca vedyaṃ vidhiś ca yaś ca śrayate vidheyam | dharme ca vede ca bale ca sarvaṃ carācaraṃ keśavaṃ tvaṃ pratīhi ||
భీష్ముడు పలికెను— దృఢ విశ్వాసంతో గ్రహించుము: తెలిసికొనవలసినది (వేద్యం) మరియు దానిని తెలుసుకొనుటకు యత్నించు జ్ఞాత; విధి మరియు విధేయము (విహిత కర్మ)ను ఆశ్రయించువాడు—ఇవన్నీ ధర్మములో, వేదములో, దివ్యబలములో నిలిచియున్నవి. చరాచర సమస్త జగత్తు కేశవుడు (శ్రీకృష్ణుడు) స్వరూపమేనని నిశ్చయించుము.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches a comprehensive theistic vision: the knowable truth, the knower, the scriptural injunction, and the prescribed act—all are ultimately grounded in and pervaded by Keshava. Hence Dharma and Vedic authority culminate in recognizing Krishna as the inner reality of the entire cosmos (carācara).
In Anushasana Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma and higher spiritual understanding. Here he elevates the discussion from ritual and duty to metaphysical assurance, urging unwavering conviction that all categories of knowledge and action, and the whole world itself, are forms of Krishna.