Shloka 27
मर्द नामाहुतिमयं व्यादितास्यं महामुनि: । तस्य दन्तसहस््रं तु बभूव शतयोजनम्,इसके बाद उन महामुनिने अग्निमें आहुति डालकर इन्द्रके लिये एक अत्यन्त भयंकर शत्रु उत्पन्न किया, जिसका नाम मद था। वह मुँह फैलाकर खड़ा हो गया। उसकी ठोढ़ीका भाग जमीनमें सटा हुआ था और ऊपरवाला ओठ आकाशको छू रहा था। उसके मुहके भीतर एक हजार दाँत थे, जो सौ-सौ योजन ऊँचे थे और उसकी भयंकर दाढ़ें दो-दो सौ योजन लंबी थीं। उस समय इन्द्रसहित सम्पूर्ण देवता उसकी जिह्वाकी जड़में आ गये, ठीक उसी तरह जैसे महासागरमें बहुत-से मत्स्य तिमि नामक महामत्स्यके मुखमें पड़ गये हों
marda nāmāhutimayaṃ vyāditāsyaṃ mahāmuniḥ | tasya dantahasraṃ tu babhūva śatayojanam ||
ఆ మహాముని అగ్నిలోని ఆహుతితో ‘మర్ద/మద’ అనే సత్త్వాన్ని సృష్టించాడు; అది నోరు విప్పి నిలిచింది. దానికి వెయ్యి పళ్లు ఉండి, అవి ఒక్కొక్కటి వంద యోజనాల ఎత్తుగా ఉన్నాయి।
च्यवन उवाच
Educational Q&A
The episode underscores that tapas and righteous ritual power can restrain even the gods; pride and coercion invite corrective consequences, while dharma-backed austerity commands moral authority.
A great sage performs an oblation into fire and produces a terrifying being named Marda, described with an enormous gaping mouth and colossal teeth—an omen-like force meant to threaten and subdue divine opposition (notably Indra in the broader passage).