Shloka 14
जलेश्वरस्तु हृत्वा तामनयत् स्वं पुरं प्रति । परमाद्भुतसंकाशं षघट्सहस्रशतह्नदम्,'जलेश्वर वरुण उस स्त्रीको हरकर अपने परम अद्भुत नगरमें ले आये; जहाँ छ: हजार बिजलियोंका प्रकाश* छा रहा था
jaleśvaras tu hṛtvā tām anayāt svaṁ puraṁ prati | paramādbhuta-saṅkāśaṁ ṣaṭ-sahasra-śata-hradam ||
జలాధిపతి వరుణుడు ఆమెను అపహరించి తన పరమాద్భుత నగరమునకు తీసికొనిపోయెను. అది అసాధారణ కాంతితో ప్రకాశించుచుండెను—అనేక విద్యుత్ మెరుపుల వలె.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the overwhelming power of divine beings and the moral tension created when such power is used to seize another’s agency; it invites reflection on dharma when confronted with might, wonder, and coercion.
Arjuna narrates that Varuṇa, lord of the waters, took the woman away and brought her to his own astonishing city, described as dazzling and extraordinary in appearance.