Shloka 133
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
भूरिकल्याणद विभो परं सत्यं नमोस्तु ते गन्धर्वराज विश्वावसु, दैत्यराज हिरण्याक्ष और देवराज इन्द्र भी आपकी वन्दना करते हैं। सबको महान् कल्याण प्रदान करनेवाले प्रभो! आप परम सत्य हैं। आपको नमस्कार है
bhūri-kalyāṇa-da vibho paraṁ satyaṁ namo 'stu te | gandharva-rāja viśvāvasuḥ daitya-rāja hiraṇyākṣaḥ deva-rāja indraś ca api tava vandanāṁ kurvanti | sarvebhyo mahān kalyāṇa-prada prabho tvam paraṁ satyam | tubhyaṁ namaḥ |
వాయుదేవుడు పలికెను—హే విభో! అపార కల్యాణదాతా, నీకు నమస్కారం. గంధర్వరాజు విశ్వావసువు, దైత్యరాజు హిరణ్యాక్షుడు, దేవరాజు ఇంద్రుడుకూడా నిన్ను వందిస్తారు. సమస్తులకు మహా మంగళాన్ని ప్రసాదించే ప్రభూ! నీవే పరమ సత్యము. నీకు నమస్కారం.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest reality (paraṁ satyam) is worthy of reverence beyond sectarian or cosmic divisions: even exalted beings from different orders—Gandharvas, Daityas, and Devas—acknowledge and bow to the Supreme. Ethically, it underscores humility and devotion as universal virtues, and presents the Lord as the source of welfare for all.
Vāyu-deva offers a hymn of praise, addressing the Lord as the giver of great auspiciousness and the Supreme Truth. To emphasize the Lord’s supremacy, he cites that prominent figures—Viśvāvasu, Hiraṇyākṣa, and Indra—also perform veneration, portraying a cosmic consensus of worship.