Shloka 113
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्टवा तुष्टाव चेश्वरम् ।।
tapasā ugre sthito bhūtvā dṛṣṭvā tuṣṭāva ca īśvaram ||
వాయుదేవుడు పలికెను—ఘోర తపస్సులో స్థిరమై, ప్రభువును దర్శించిన వెంటనే ఆయన ఈశ్వరుని స్తుతించాడు. ప్రాణరూపుడై, జీవస్వరూపుడై, అంతరంగంలో మనోమయ జ్యోతిరూపంగా నివసించే ఆ దేవుని దర్శనాభిలాషతో తండీ ముని అనేక సంవత్సరాలు తీవ్రమైన తపస్సు చేశాడు. ఆ దివ్య దర్శనం లభించిన తరువాత, ఆ మునీశ్వరుడు జగదీశ్వరుడైన శివుని ఈ విధంగా స్తుతించాడు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Steadfast austerity undertaken with a pure longing for divine vision culminates in direct encounter (darśana), which naturally expresses itself as reverent praise; the passage also frames the deity as inwardly present as the life-breath and as an inner radiance.
Vāyu introduces how the sage Taṇḍi performed severe penance for many years to behold the indwelling deity; after attaining that vision, Taṇḍi begins a hymn of praise to Śiva, the Lord of the universe.