Shloka 50
अशोकस्तारणस्तार: शूर: शौरिजनिेश्वर: । अनुकूल: शतावर्त: पद्मी पद्मनिभेक्षण:
aśokas tāraṇas tāraḥ śūraḥ śaurir janeśvaraḥ | anukūlaḥ śatāvartaḥ padmī padmanibhekṣaṇaḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—ఆయనే అశోకుడు, సమస్త శోకములేని వాడు; తారణుడు, సంసారసాగరమునుండి దాటించువాడు; తారుడు, జన్మ-జరా-మృత్యు భయమునుండి రక్షించువాడు. ఆయనే శూరుడు; శౌరి (వసుదేవుని కుమారుడు); జనేశ్వరుడు, సమస్త జీవుల అధిపతి. ఆయనే అనుకూలుడు, అంతర్యామి ఆత్మగా అందరికీ హితకరుడు; శతావర్తుడు, ధర్మరక్షకై శతశః అవతారములు దాల్చువాడు; పద్మీ, కమలధారి; పద్మనిభేక్షణుడు, కమలసమ మృదుదృష్టి గలవాడు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme Lord through epithets that emphasize ethical and spiritual assurance: the divine is sorrowless and removes sorrow, rescues beings from the cycle of birth-aging-death, remains benevolent to all as the inner Self, and repeatedly manifests to protect dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira and extols the Lord by reciting a sequence of divine names/attributes. This verse is part of that litany, identifying the deity (commonly understood as Viṣṇu/Kṛṣṇa) as protector, savior, and compassionate ruler.