Shloka 20
अग्राहा: शाश्वत: कृष्णो लोहिताक्ष: प्रतर्दन: । प्रभूतस्त्रिककुब्धाम पवित्र मड़लं परम्
agrāhyaḥ śāśvataḥ kṛṣṇo lohitākṣaḥ pratardanaḥ | prabhūtas trikakubdhāma pavitra-maṇḍalaṁ param ||
భీష్ముడు పలికెను—ఆయన మనసుకూడా అందనివాడు, శాశ్వతుడు; కృష్ణుడు—సర్వచిత్తాలను తనవైపు ఆకర్షించు పరమానందస్వరూప ప్రభువు; లోహితాక్షుడు, ఎర్రని నేత్రాలవాడు; ప్రతర్దనుడు, కాలాంతంలో ప్రాణులను సంహరించువాడు। ఆయన జ్ఞాన-ఐశ్వర్యాదిగుణసంపన్నుడు; ఊర్ధ్వ-అధో-మధ్యములైన త్రిదిక్కులకు ఆశ్రయమూ ఆధారమూ; సమస్తాన్ని పవిత్రం చేయువాడు—నిజముగా పరమ మంగళమయ మండలం।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine (here praised as Kṛṣṇa) transcends ordinary mental grasp, yet is the sustaining ground of the cosmos and the purifier of beings; devotion is grounded in recognizing both transcendence (agrāhya, śāśvata) and immanence (support of all directions, source of auspiciousness).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction and praise, offering a litany of divine epithets for Kṛṣṇa/Vāsudeva—describing his eternal nature, cosmic sovereignty, role in dissolution, and power to purify—within a broader discourse on dharma and sacred remembrance.