Shloka 111
अक्रूरः पेशलो दक्षो दक्षिण: क्षमिणां वर: । विद्वत्तमो वीतभय: पुण्यश्रवणकीर्तन:
akrūraḥ peśalo dakṣo dakṣiṇaḥ kṣamiṇāṃ varaḥ | vidvattamo vītabhayaḥ puṇyaśravaṇakīrtanaḥ ||
భీష్ముడు అన్నాడు—ఆయన అక్రూరుడు, సమస్త క్రూరభావాల నుండి విముక్తుడు; మనస్సు, వాక్కు, కర్మలలో సౌమ్యంగా, శిష్టంగా వెలుగొందేవాడు; దక్షుడు, సమర్థుడు—క్షణంలో మహత్తర కార్యాన్నీ సాధించగలవాడు; దానశీలుడు, ఉదారుడు; క్షమాశీలులలో శ్రేష్ఠుడు; విద్వాంసులలో పరమ విద్వాన్; నిర్భయుడు; మరియు ఆయన నామ-గుణ-మహిమ-స్వరూపాల శ్రవణ-కీర్తన పరమ పవిత్రం।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches an ethical ideal: true excellence combines gentleness (non-cruelty, forgiveness), competence (skill and effectiveness), generosity, learning, and fearlessness. Such integrated virtue makes a person worthy of being remembered and praised, and even the act of recalling such goodness becomes spiritually purifying.
In Bhishma’s discourse in the Anushasana Parva, he is describing and extolling Akrura by listing his exemplary qualities. The focus is not on an event but on character assessment—presenting Akrura as a model of dharmic conduct.