Shloka 107
विहायसगतिर्ज्योति: सुरुचि तभुग् विभु: । रविर्विरोचन: सूर्य: सविता रविलोचन:
vihāyasagatir jyotiḥ suruciḥ hutabhuk vibhuḥ | ravir virocanaḥ sūryaḥ savitā ravilocanaḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—ఆయన విహాయసగతి—ఆకాశమార్గంలో సంచరించువాడు; ఆయన జ్యోతి—స్వయంప్రకాశుడు; ఆయన సురుచి—సుందర కాంతియుతుడు; ఆయన హుతభుక్—అగ్నిరూపంగా యజ్ఞహవిని భుజించువాడు; ఆయన విభువు—సర్వవ్యాపి. ఆయన రవి—రసాలను శోషించువాడు; ఆయన విరోచనుడు—వివిధంగా ప్రకాశాన్ని వ్యాపింపజేయువాడు; ఆయన సూర్యుడు—శోభను ప్రకటించువాడు; ఆయన సవితా—జగత్తుకు ప్రేరక-జనకుడు; ఆయన రవిలోచనుడు—సూర్యరూప నేత్రాలవాడు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotion through recognizing the One divine reality in sustaining cosmic functions—light, movement, and nourishment—symbolized by the Sun and Fire. Ethically, it associates dharma with illumination: the divine ‘light’ that reveals truth and supports order in the world.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine names/epithets (a stotra-like passage). This verse clusters solar and fiery titles—Sun, Savitṛ, and the consumer of offerings—presenting the deity as the cosmic illuminator and sustainer.