Shloka 9
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
मृदज़पणवोदघुष्ट शड्खभेरीनिनादितम् | नृत्यद्धिर्भूतसंघैश्व बहिणैश्न समनतत:
mṛdaṅga-paṇavodghuṣṭa-śaṅkha-bherī-nināditam | nṛtyadbhir bhūta-saṅghaiś ca barhiṇaiś ca samanvitam ||
నారదుడు పలికెను—ఆ దివ్యసభ మృదంగ, పణవముల ఘోషతో మార్మోగుచుండెను; శంఖములూ భేరీలూ చేసే నాదము సర్వదిక్కులా వ్యాపించెను. నర్తించుచున్న భూతసంఘములు, మయూరములు కూడ అన్ని వైపులా దానిని అలంకరించిరి.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how devotion and divine sovereignty integrate all kinds of beings and energies into a harmonious order: even the fierce bhūtas become celebrants in a sacred setting, suggesting that sanctity is not limited to the gentle or socially ‘pure’ but can encompass the whole cosmos under dharma.
Nārada is describing the splendor of Mahādeva’s assembly: it is filled with continuous music—drums, conches, and bherīs—while hosts of bhūtas dance and peacocks add to the beauty, creating a vivid ceremonial atmosphere around Śiva.