Shloka 143
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
वाता: सर्वे महाभूतास्तत्रैवासन् समागता: । महान् सौभाग्यशाली मुनि
Vātāḥ sarve mahābhūtās tatraivāsan samāgatāḥ | mahān saubhāgyaśālī muniḥ, ūrdhvaretaḥ siddhagaṇaḥ, marudgaṇaḥ, vasugaṇaḥ, sādhyagaṇaḥ, indrasahita viśvedevagaṇaḥ, yakṣa-nāgāḥ, piśācāḥ, lokapālāḥ, agniḥ, samastā vāyavaḥ ca pradhānabhūtagaṇāḥ tatra āgatāḥ āsan |
నారదుడు పలికెను—అక్కడ సమస్త మహాభూతములు మరియు వాయుగణములు సమాగమమయ్యాయి. మహాసౌభాగ్యశాలి ముని, ఊర్ధ్వరేతస్సులైన సిద్ధగణములు, మరుద్గణము, వసుగణము, సాధ్యగణము, ఇంద్రునితో కూడిన విశ్వేదేవగణము; యక్ష-నాగములు, పిశాచములు, దిక్పాలకులు, అగ్ని, సమస్త వాయువులు మరియు ప్రధాన భూతగణములు—అన్నీ అక్కడికి వచ్చియుండెను.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames the forthcoming discourse as universally significant: when gods, elemental powers, and guardians assemble, it signals that dharma and moral order are being affirmed before cosmic witnesses. It also highlights the ethical prestige of ascetic restraint (ūrdhvaretaḥ) as a source of spiritual authority.
Nārada describes a grand gathering at a particular place where multiple divine and semi-divine groups—winds, elemental beings, Vedic deities, spirits, and world-guardians—have arrived, along with an eminent sage and perfected beings. The narrative sets a solemn, cosmic stage for what follows.