Shloka 11
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
स गिरिस्तपसा तस्य गिरिशस्य व्यरोचत । स्वाध्यायपरमैविंप्रैर्ब्रहद्यघोषो निनादित:,भगवान् शंकरकी तपस्यासे उस पर्वतकी बड़ी शोभा हो रही थी। स्वाध्यायपरायण ब्राह्मणोंकी वेद-ध्वनि वहाँ सब ओर गूँज रही थी
sa giris tapasa tasya giriśasya vyarocat | svādhyāya-paramair viprair bṛhad-ghoṣo nināditaḥ ||
నారదుడు పలికెను—గిరీశుడైన శివుని నిమిత్తమై అక్కడ ఆచరింపబడిన తపస్సు వలన ఆ పర్వతము ప్రకాశించుచుండెను. స్వాధ్యాయపరులైన విప్రుల వేదపఠనమున గంభీరమైన, విశాలమైన ధ్వని సర్వత్రా మార్మోగుచుండెను.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic ideal: sacred places become spiritually luminous through tapas (disciplined austerity) and svādhyāya (Vedic self-study). Devotion is shown not merely as emotion but as sustained practice—worship, learning, and reverent sound that sanctifies the environment.
Nārada describes a mountain associated with Girīśa (Śiva). Because of austerities performed there, the mountain appears splendid, and the atmosphere is filled with the reverberating Vedic recitation of brāhmaṇas devoted to svādhyāya.