Shloka 162
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
गौर: श्यामस्तथा कृष्ण: पाण्डुरो धूमलोहित: । विकृताक्षो विशालाक्षो दिग्वासा: सर्ववासक:
gauraḥ śyāmas tathā kṛṣṇaḥ pāṇḍuro dhūmalohitaḥ | vikṛtākṣo viśālākṣo digvāsāḥ sarvavāsakaḥ ||
కొన్నిసార్లు ఆయన గౌరుడిగా, కొన్నిసార్లు శ్యాముడిగా, కొన్నిసార్లు కృష్ణుడిగా, కొన్నిసార్లు పాండురుడిగా; మరికొన్నిసార్లు ధూమవర్ణుడిగా, లోహితవర్ణుడిగా కనిపిస్తాడు. కొన్నిసార్లు ఆయన కళ్ళు వికృతంగా అనిపిస్తాయి; మరికొన్నిసార్లు అందమైన విశాల నేత్రాలతో శోభిస్తాడు. కొన్నిసార్లు దిగంబరుడిగా, మరికొన్నిసార్లు అన్ని విధాల వస్త్రాలతో అలంకృతుడిగా దర్శనమిస్తాడు.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the many-sidedness of a divine or exalted being: the same reality may be perceived in diverse, even contradictory, appearances (colors, eyes, clothing). Ethically, it cautions against judging spiritual truth by external form alone and points to a transcendent essence beyond changing attributes.
Vāsudeva (Kṛṣṇa) is describing how the subject under discussion is seen in varying manifestations—different complexions, eye-forms, and modes of dress (from naked to fully adorned). The description functions as a catalog of appearances to convey variability of manifestation rather than a single fixed form.