Shloka 41
Umā–Maheśvara-saṃvāda: Varṇa-bhraṃśa, Ācāra (Vṛtta), and Karmic Ascent/Decline
एतं हि मन्त्र त्रिदशाभिजुष्टं पठेत य: पर्वसु गोष्ठमध्ये । न तस्य पाप॑ न भयं न शोक: सहस्रनेत्रस्य च याति लोकम्,जो पर्वके दिन गोशालामें इस देवसेवित मन्त्रका पाठ करता है, उसे न पाप होता है, न भय होता है और न शोक ही प्राप्त होता है। वह सहस्र नेत्रधारी इन्द्रके लोकमें जाता है
etaṃ hi mantraṃ tridaśābhijuṣṭaṃ paṭhet yaḥ parvasu goṣṭhamadhye | na tasya pāpaṃ na bhayaṃ na śokaḥ sahasranetrasya ca yāti lokam ||
పర్వదినాలలో గోశాల మధ్య ఈ దేవతలచే ఆదరింపబడిన మంత్రాన్ని పఠించే వానికి పాపం లేదు, భయం లేదు, శోకం లేదు. అతడు సహస్రనేత్రుడు ఇంద్రుని లోకాన్ని చేరుతాడు.
विश्वामित्र उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that disciplined recitation of a deity-approved mantra at auspicious times and in a sanctified setting yields purification: freedom from pāpa (moral demerit) and relief from bhaya (fear) and śoka (grief), culminating in the merit of attaining Indra’s heavenly realm.
Viśvāmitra is describing the phala (result) of reciting a particular mantra. He specifies the context—on parvan-days and within a goṣṭha (cattle enclosure)—and then states the promised outcomes: no sin, no fear, no sorrow, and attainment of the loka of Indra (Sahasranetra).