Shloka 37
Tapas-śreṣṭhatā: Anāśana as the Highest Austerity
Bhagīratha–Brahmā Saṃvāda
दशभिर्विश्वजिद्धिश्न शतैरष्टादशोत्तरै: । न चैव तेषां देवेश फलेनाहमिहागमम्
daśabhir viśvajid-dhiśna śatair aṣṭādaśottaraiḥ | na caiva teṣāṃ deveśa phalenāham ihāgamam, brahman |
భగీరథుడు పలికెను—“దేవేశ్వరా! బ్రహ్మన్! నేను విశ్వజిత్ యజ్ఞాన్ని పది సార్లు చేశాను; మరల అదనంగా నూట పద్దెనిమిది సార్లు కూడా చేశాను; అయినా ఆ కర్మఫలంతో నేను ఇక్కడికి రాలేదు. నా రాక యజ్ఞపుణ్యఫలం కాదు।”
भगीरथ उवाच
Educational Q&A
Bhagīratha emphasizes that the highest attainment is not merely a transactional result of ritual performance; sacrificial merit (yajña-phala) has limits, and true spiritual standing is not reducible to accumulated rites.
Bhagīratha addresses a divine figure (Deveśa) and a revered authority (Brahman), recounting the vast number of Viśvajit sacrifices he performed, yet declaring that his present arrival/condition is not due to those ritual fruits—framing a discussion on the nature of merit and higher dharma.