Shloka 19
विज्ञातमेवं भवतु करिष्ये प्रियमात्मन: । गत्वा55श्रमपदाद् दूरमुटजं कृतवांस्तु सः,अच्छा, एक बात समझमें आयी। शूद्रके लिये ऐसा ही विधान हो तो रहे। मैं तो वही करूँगा जो मुझे प्रिय लगता है--ऐसा विचारकर उसने उस आश्रमसे दूर जाकर एक पर्णकुटी बना ली
vijñātam evaṁ bhavatu kariṣye priyam ātmanaḥ | gatvā āśramapadād dūram uṭajaṁ kṛtavāṁs tu saḥ ||
“అలాగే; నాకు అర్థమైంది. నాకు ఇష్టమైనదే నేను చేస్తాను.” అని నిర్ణయించుకొని అతడు ఆ ఆశ్రమస్థానానికి దూరంగా వెళ్లి తనకోసం ఒక పర్ణకుటీ నిర్మించుకున్నాడు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical tension between personal inclination (priyam ātmanaḥ) and the discipline expected within an āśrama; choosing what merely pleases oneself can lead one to step outside the intended order and restraint.
A man, having decided to act according to his own preference, leaves the established hermitage area and constructs a separate hut at a distance, signaling a deliberate withdrawal from the prior setting and its norms.