Shloka 27
Śama-prāptiḥ — Gautamī–Lubdhaka–Pannaga–Mṛtyu–Kāla-saṃvāda
Restraint through the Analysis of Karma and Time
न ब्राह्मणानां कोपो$स्ति कुत: कोपाच्च यातनाम् | मार्दवात् क्षम्यतां साथो मुच्यतामेष पन्नग:,ब्राह्मणोंको क्रोध नहीं होता; फिर वे क्रोधवश दूसरोंको पीड़ा कैसे दे सकते हैं; अतः साधो! तू भी कोमलताका आश्रय लेकर इस सर्पके अपराधको क्षमा कर और इसे छोड़ दे
na brāhmaṇānāṁ kopo 'sti kutaḥ kopāc ca yātanām | mārdavāt kṣamyatāṁ sātho mucyatām eṣa pannagaḥ ||
వేటగాడు అన్నాడు—బ్రాహ్మణులకు క్రోధం ఉండదు; క్రోధమే లేకపోతే, క్రోధవశంగా ఇతరులకు బాధ ఎలా కలిగిస్తారు? కాబట్టి, సాధువా! మృదుత్వాన్ని ఆశ్రయించి ఈ సర్పపు అపరాధాన్ని క్షమించి, దీనిని విడిచిపెట్టు।
लुब्धक उवाच
Educational Q&A
The verse upholds kṣamā (forgiveness) and mārdava (gentleness) as marks of righteous conduct, especially associated with Brahminical ideals of self-restraint: one should not punish out of anger, but incline toward mercy and release.
The hunter addresses a virtuous person (sādhu), arguing that a Brahmin is not characterized by anger and therefore should not cause pain in retaliation; he urges the listener to forgive the serpent’s wrongdoing and free it.