Shloka 5
Ādi Parva, Adhyāya 90 — Pūror Vaṃśa, Kuru-Pravara, and the Janamejaya Line
Genealogical Recitation
अभूद् धनं मे विपुलं गतं तद् विचेष्टमानो नाधिगन्ता तदस्मि । एवं प्रधार्यात्महिते निविष्टो यो वर्तते स विजानाति धीर:,मेरे पास पुण्यरूपी बहुत धन था; किंतु दूसरोंकी निन्दा करनेके कारण वह सब नष्ट हो गया। अब मैं चेष्टा करके भी उसे नहीं पा सकता। मेरी इस दुरवस्थाको समझ-बूझकर जो आत्मकल्याणमें संलग्न रहता है, वही ज्ञानी और वही धीर है
abhūd dhanaṃ me vipulaṃ gataṃ tad viceṣṭamāno nādhigantā tad asmi | evaṃ pradhāryātma-hite niviṣṭo yo vartate sa vijānāti dhīraḥ ||
జరత్కారు అన్నాడు—నాకు పుణ్యరూపమైన అపార ధనం ఉండేది; కానీ ఇతరులను నిందించడంలో ఆసక్తి వల్ల అది అంతా నశించింది. ఇప్పుడు ఎంత ప్రయత్నించినా దాన్ని తిరిగి పొందలేను. నా ఈ దురవస్థను ఆలోచించి ఆత్మహితంలో నిమగ్నుడై ఉండేవాడే నిజమైన జ్ఞాని, ధీరుడు.
जटद्टक उवाच
Educational Q&A
Merit is a real form of ‘wealth’ that can be squandered by unethical speech such as nindā (slander). Seeing the consequences, a wise and steadfast person turns toward ātma-hita—disciplined conduct aimed at genuine spiritual welfare—rather than repeating the same harmful habits.
Jaratkāru speaks in a reflective, admonitory tone, confessing that he once had abundant ‘wealth’ understood as puṇya, but it has been lost and cannot be regained even with effort. He presents his own downfall as a warning-example, urging others to take it to heart and live with steady commitment to self-welfare and dharmic conduct.