Shloka 17
ययाति–अष्टक–प्रतर्दन संवादः | Yayāti’s Dialogue with Aṣṭaka and Pratardana on Merit, Gifts, and Ethical Restraint
एकपाद: स्थितश्चासीत् षण्मासाननिलाशन: । पुण्यकीर्तिस्तत: स्वर्गे जगामावृत्य रोदसी,इसके बाद छः महीनोंतक हवा पीकर वे एक पैरसे खड़े रहे। तदनन्तर पुण्यकीर्ति महाराज ययाति पृथ्वी और आकाशमें अपना यश फैलाकर स्वर्गलोकमें चले गये
ekapādaḥ sthitaś cāsīt ṣaṇmāsān anilāśanaḥ | puṇyakīrtis tataḥ svarge jagāmāvṛtya rodasī ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— ఆ తరువాత అతడు ఒక కాలి మీద నిలబడి ఆరు నెలలు వాయువే ఆహారంగా జీవించాడు. అనంతరం పుణ్యకీర్తి తన తపోపుణ్యంతో భూమి, ఆకాశమంతటా యశస్సు వ్యాపింపజేసి స్వర్గలోకానికి వెళ్లెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas and self-restraint as powerful ethical disciplines: sustained austerity, undertaken in a dharmic spirit, is portrayed as generating puṇya (merit), kīrti (renown), and ultimately a higher posthumous destiny (svarga).
Vaiśampāyana narrates that Puṇyakīrti performs a severe vow—standing on one foot and living on air for six months—and then, having made his fame pervade 'earth and sky' (rodasī), he departs to heaven.