Shloka 32
Ādi Parva, Adhyāya 85: Āṣṭaka–Yayāti संवादः
Merit-Exhaustion, Rebirth, and the Critique of Pride
जरयाहं प्रतिच्छन्नो वयोरूपधरस्तव । यौवनं भवते दत्त्वा चरिष्यामि यथा55त्थ माम्,“मैं वृद्धावस्थासे आच्छादित हो आपकी आयु एवं रूप धारण करके रहूँगा और आपको जवानी देकर आप मेरे लिये जो आज्ञा देंगे, उसका पालन करूँगा”
jarayāhaṃ praticchanno vayorūpadharas tava | yauvanaṃ bhavate dattvā cariṣyāmi yathāttha mām ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— “నేను వృద్ధాప్యాన్ని ఆవరణంగా చేసుకొని నీ వయస్సు, నీ రూపమే ధరించి ఉంటాను. నీకు యౌవనాన్ని ప్రసాదించి, నీవు చెప్పినట్లే నేను నడుచుకొందును.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical weight of seeking pleasure or advantage by shifting hardship onto another. It invites reflection on responsibility for one’s life-stage duties (āśrama-dharma) and the moral consequences of treating youth and old age as transferable commodities.
A speaker (reported by Vaiśampāyana) offers to assume another person’s age and appearance—taking on old age—while granting that person youth, and promises to obey whatever commands are given thereafter. It signals a pivotal bargain that alters identity and life-course.