Shloka 18
Ādi Parva, Adhyāya 85: Āṣṭaka–Yayāti संवादः
Merit-Exhaustion, Rebirth, and the Critique of Pride
पूर्णे वर्षमहस्रे तु पुनर्दास्थामि यौवनम् । स्वं चादास्यामि भूयो5हं पाप्मानं जरया सह,हजार वर्ष पूर्ण हो जानेपर मैं पुनः तुम्हारी जवानी तुम्हें दे दूँगा और बुढ़ापेके साथ अपना दोष फिर ले लूँगा
pūrṇe varṣa-sahasre tu punar dāsthāmi yauvanam | svaṃ cādāsyāmi bhūyo 'haṃ pāpmānaṃ jarayā saha ||
వెయ్యి సంవత్సరాలు పూర్తయ్యాక నీ యౌవనాన్ని మళ్లీ నీకే ఇస్తాను; జరతో పాటు పాపకలుషాన్ని కూడా నేను తిరిగి నా మీదే తీసుకుంటాను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical accountability: even when one temporarily transfers suffering or decline, the moral burden (pāpmānam) is not erased but must be owned and reclaimed. It underscores responsibility, restitution, and the time-bound nature of extraordinary exchanges.
A speaker (reported by Vaiśaṃpāyana) promises that after a thousand years the recipient’s youth will be returned, while the speaker will take back old age along with the associated moral taint—indicating a negotiated, temporary reversal of aging and its burdens.