Shloka 13
ययाति-देवयानी-शर्मिष्ठा विवादः — Śukra’s Curse and the Disclosure of Lineage
शर्मिष्ठा प्राक्षिपत् कूपे ततः स्वपुरमागमत् | हतेयमिति विज्ञाय शर्मिष्ठा पापनिश्षया,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! देवयानीने सच्ची बातें कहकर अपनी उच्चता और महत्ता सिद्ध कर दी और शर्मिष्ठाके शरीरसे अपने वस्त्रको खींचने लगी। यह देख शर्मिष्ठाने उसे कुएँमें ढकेल दिया और अब यह मर गयी होगी, ऐसा समझकर पापमय विचारवाली शर्मिष्ठा नगरको लौट आयी
śarmiṣṭhā prākṣipat kūpe tataḥ svapuram āgamat | hateyam iti vijñāya śarmiṣṭhā pāpaniścayā ||
వైశంపాయనుడు చెప్పెను—శర్మిష్ఠ ఆమెను బావిలోకి తోసివేసి, ఆపై తన నగరానికి తిరిగి వెళ్లింది. “ఇది మరణించి ఉండాలి” అని భావించి, పాపనిశ్చయంతో స్థిరమైన శర్మిష్ఠ ఇంటికి చేరింది।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a mind driven by envy and ego can justify cruelty: assuming the worst outcome (“she is dead”) and returning home shows moral negligence. It warns that unethical intent (pāpa-niścaya) quickly turns harm into abandonment of accountability.
After a conflict with Devayānī, Śarmiṣṭhā pushes her into a well. Believing Devayānī to be dead, Śarmiṣṭhā returns to her city, revealing both the act of violence and the hardened, blame-evading mindset that follows.