Shloka 3
Śukra’s Ultimatum and Devayānī’s Demand (शुक्र-प्रतिज्ञा तथा देवयानी-वर-याचना)
तेजोभिरुदिता: सर्वे महर्षिसमतेजस:,धन्यं यशस्यमायुष्यं कीर्तयिष्यामि तेडनघ । वैशम्पायनजी कहते हैं--निष्पाप जनमेजय! अब मैं दक्ष प्रजापति, वैवस्वत मनु, भरत, कुरु, पूर, अजमीढ, यादव, कौरव तथा भरतवंशियोंकी कुल-परम्पराका तुमसे वर्णन करूँगा। उनका कुल परम पवित्र, महान् मंगलकारी तथा धन, यश और आयुकी प्राप्ति करानेवाला है प्रचेताके दस पुत्र थे, जो अपने तेजके द्वारा सदा प्रकाशित होते थे। वे सब-के-सब महर्षियोंके समान तेजस्वी, सत्पुरुष और पुण्यकर्मा माने गये हैं। उन्होंने पूर्वकालमें अपने मुखसे प्रकट की हुई अग्निद्वारा उन बड़े-बड़े वृक्षोंको जलाकर भस्म कर दिया था (जो प्राणियोंको पीड़ा दे रहे थे)
tejobhir uditāḥ sarve maharṣi-samatejasaḥ | dhanyaṃ yaśasyam āyuṣyaṃ kīrtayiṣyāmi te 'nagha ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—వారందరూ తమ తమ తేజస్సుతో ప్రకాశించారు; మహర్షుల తేజస్సుతో సమానమైన కాంతి కలవారు. ఓ నిష్పాప జనమేజయా! నేను నీకు ఆ వంశకథను వివరిస్తాను—అది ధన్యమైనది, యశస్సును ప్రసాదించేది, దీర్ఘాయుష్షును కలిగించేది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the traditional belief that hearing or reciting a righteous lineage is auspicious—bringing merit, good fortune, fame, and longevity—because it connects the listener to exemplary models of virtue and sacred memory.
Vaiśampāyana addresses King Janamejaya and signals a transition into genealogical narration, praising the figures to be described as radiant like great sages and promising to recount their blessed, fame-giving lineage.