Shloka 22
Śukra’s Ultimatum and Devayānī’s Demand (शुक्र-प्रतिज्ञा तथा देवयानी-वर-याचना)
अनुदर्श ततश्रक्रे प्रत्यगृह्नान्न चाप्पसौ | ततो महर्षिश्रि: क्रुद्ध: सद्य: शप्तो व्यनश्यत,धन्यं यशस्यमायुष्यं कीर्तयिष्यामि तेडनघ । वैशम्पायनजी कहते हैं--निष्पाप जनमेजय! अब मैं दक्ष प्रजापति, वैवस्वत मनु, भरत, कुरु, पूर, अजमीढ, यादव, कौरव तथा भरतवंशियोंकी कुल-परम्पराका तुमसे वर्णन करूँगा। उनका कुल परम पवित्र, महान् मंगलकारी तथा धन, यश और आयुकी प्राप्ति करानेवाला है जनमेजय! ब्रह्मतोकसे सनत्कुमारजीने आकर उन्हें बहुत समझाया और ब्राह्मणोंपर अत्याचार न करनेका उपदेश दिया, किंतु वे उनकी शिक्षा ग्रहण न कर सके। तब क्रोधमें भरे हुए महर्षियोंने तत्काल उन्हें शाप दे दिया, जिससे वे नष्ट हो गये
anu darśa tataḥ śakre pratyagṛhṇān na cāpy asau | tato maharṣiśrīḥ kruddhaḥ sadyaḥ śapto vyanāśyata || dhanyaṃ yaśasyam āyuṣyaṃ kīrtayiṣyāmi te 'nagha |
ఇంద్రుడు సరియైన మార్గమును చూపినను, అతడు దానిని స్వీకరించలేదు, అనుసరించలేదు. అప్పుడు క్రుద్ధులైన మహర్షులు వెంటనే శాపమిచ్చిరి; అతడు నశించెను. ఓ నిష్పాప జనమేజయా! ఇప్పుడు నేను ధన్యమైన, యశస్సునిచ్చే, ఆయుష్షును పెంపొందించే వంశపరంపరను నీకు వర్ణించెదను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Respect for dharmic instruction—especially from divine or sage authority—is essential; rejecting wise counsel and persisting in wrongdoing invites swift karmic consequence, here expressed as a sage’s curse leading to destruction.
Vaiśampāyana notes that a certain person did not accept Indra’s guidance; the sages, angered by this obstinacy (and implied misconduct), immediately cursed him, causing his downfall. The speaker then transitions to announcing a forthcoming account of an auspicious lineage.