Shloka 112
अध्याय ७४: अक्रोध–क्षमा–निवासनीति
Chapter 74: Non-anger, Forbearance, and the Ethics of Residence
त्वं चास्य धाता गर्भस्य सत्यमाह शकुन्तला । जाया जनयते पुत्रमात्मनोड्ुं द्विधा कृतम्
tvaṃ cāsya dhātā garbhasya satyam āha śakuntalā | jāyā janayate putram ātmano 'ṅgaṃ dvidhā kṛtam ||
వైశంపాయనుడు అన్నాడు— ఈ గర్భస్థ శిశువుకు ధాత నీవే; శకుంతల సత్యమే చెప్పింది. ధర్మపత్నీ పుత్రుని కనగా, అతడు భర్త ఆత్మనే రెండుగా విభజించినట్లుగా జన్మిస్తాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse affirms satya (truth) and the dharmic legitimacy of lineage: within lawful marriage, the child is regarded as the father’s own self continued, so acknowledging paternity and protecting the offspring is an ethical duty.
Vaiśampāyana underscores that Śakuntalā’s claim is true: the man addressed is the father of the child she carries, and the statement frames the son as the husband’s own embodied continuation, strengthening her position in the dispute over recognition.