Shloka 7
वंशानुकीर्तनम् — Genealogical Recitation from Dakṣa to Yayāti and the Establishment of the Paurava Line
नापुष्प: पादप: वक्रिन्नाफलो नापि कण्टकी । षट्पदैर्नाप्पपाकीर्णस्तस्मिन् वै कानने5भवत्,उस वनमें एक भी वृक्ष ऐसा नहीं था, जिसमें फूल और फल न लगे हों तथा भौरे न बैठे हों। काँटेदार वृक्ष तो वहाँ ढूँढ़नेपर भी नहीं मिलता था
Vaiśampāyana uvāca — nāpuṣpaḥ pādapaḥ kvacin nāphalo nāpi kaṇṭakī | ṣaṭpadair nāpi paryākīrṇas tasmin vai kānane ’bhavat ||
ఆ వనంలో పూలు లేని చెట్టు లేదు, ఫలాలు లేని చెట్టు లేదు; భ్రమరాలు కూర్చోని చోటు కూడా లేదు. ముల్లుచెట్లు అయితే వెతికినా అక్కడ కనిపించేవి కావు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ideal, auspicious natural order: abundance (flowers and fruits) without harm (absence of thorns), and lively interdependence (bees). Ethically, it evokes a setting where life is supported through harmony rather than injury.
Vaiśampāyana describes a particular forest as extraordinarily pleasant and fertile—every tree bears flowers and fruits, bees are present throughout, and thorny vegetation is absent—creating a vivid backdrop for the events unfolding there.