Shloka 39
वंशानुकीर्तनम् — Genealogical Recitation from Dakṣa to Yayāti and the Establishment of the Paurava Line
भारुण्डसामगीताभिरथर्वशिरसोदगतै: । यतात्मभि: सुनियतै: शुशुभे स तदाश्रम:,यज्ञविद्या और उसके अंगोंकी जानकारी रखनेवाले यजुर्वेदी विद्वान् भी आश्रमकी शोभा बढ़ा रहे थे। नियमपूर्वक ब्रह्मचर्यव्रतका पालन करनेवाले सामवेदी महर्षियोंद्वारा वहाँ मधुरस्वरसे सामवेदका गान किया जा रहा था। मनको संयममें रखकर नियमपूर्वक उत्तम व्रतका पालन करनेवाले सामवेदी और अथर्ववेदी महर्षि भारुण्डसंज्ञक साममन्त्रोंके गीत गाते और अथर्ववेदके मन्त्रोंका उच्चारण करते थे; जिससे उस आश्रमकी बड़ी शोभा होती थी
bhāruṇḍasāmagītābhir atharvaśirasodgataiḥ | yatātmabhiḥ suniyataiḥ śuśubhe sa tadāśramaḥ ||
అప్పుడు ఆ ఆశ్రమము మరింత శోభించెను—ఆత్మసంయములు, కఠిన నియమపాలకులైన ఋషులు భారుణ్డ-సామగీతములను ఆలపించుచు, అథర్వశిరస్ పరంపరలోని మంత్రాలను ఉచ్చరించుచుండిరి. వారి వ్రతనిష్ఠా, వేదమయ స్వరముల వలన ఆ ఆశ్రమము కాంతిమంతమై నిలిచెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true spiritual radiance arises from disciplined conduct (self-restraint and strict observance) joined with sacred study and recitation; learning is portrayed as ethically grounded in regulated vows.
Vaiśaṃpāyana describes an āśrama scene where well-disciplined sages beautify the hermitage through melodious Sāman chanting (Bhāruṇḍa) and Atharvan recitations (Atharvaśiras), emphasizing the atmosphere of Vedic ritual and austerity.