Duḥṣanta at Kaṇva-Āśrama; Śakuntalā’s Reception and Origin Prelude (दुःषन्तस्य कण्वाश्रमागमनम्)
गविष्ठश्न॒ वनायुश्न दीर्घजिद्दश्व॒ दानव: । असंख्येया: स्मृतास्तेषां पुत्रा: पौत्राश्न भारत,एकाक्ष, वीर मृतपा, प्रलम्ब, नरक, वातापी, शत्रुतपन, महान् असुर शठ, गविष्ठ, वनायु तथा दानव दीर्घजिह्न। भारत! इन सबके पुत्र-पौत्र असंख्य बताये गये हैं
gaviṣṭhaśnaḥ vanāyuśnaḥ dīrghajihnaś ca dānavaḥ | asaṅkhyeyāḥ smṛtās teṣāṃ putrāḥ pautrāś ca bhārata ||
గవిష్ఠుడు, వనాయువు, దానవుడు దీర్ఘజిహ్నుడు— ఓ భారతా! వీరి కుమారులు, మనుమలు అసంఖ్యేయులని స్మరించబడుతున్నారు.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the immensity of certain Dānava lineages—so vast that their descendants are said to be beyond counting—suggesting how expansive and persistent non-dharmic forces can be within the epic’s moral universe.
Vaiśampāyana continues a genealogical catalogue, naming specific Dānava figures and stating that their sons and grandsons are innumerable, a typical epic device to convey the breadth of beings involved in the larger history.