Shloka 89
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
वेदानध्यापयामास महाभारतपज्चमान् | सुमन्तुं जैमिनिं पैलं शुकं चैव स्वमात्मजम्
vedān adhyāpayāmāsa mahābhārata-pañcamān | sumantuṁ jaiminiṁ pailaṁ śukaṁ caiva svam ātmajam vaiśampāyanaṁ ca māṁ ca |
ఋషులలో శ్రేష్ఠుడూ వరదాతయైన భగవాన్ వ్యాసుడు సుమంతు, జైమిని, పైల, తన కుమారుడు శుకుడు, అలాగే నన్ను—వైశంపాయనుని—నాలుగు వేదాలు మరియు ‘ఐదవ వేదం’గా గౌరవింపబడే మహాభారతాన్ని అధ్యయనం చేయించాడు. ఆ తరువాత వారు ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ విధంగా మహాభారత సంహితలను వేర్వేరుగా ప్రచురించి ప్రచారం చేశారు.
दाश उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the sanctity and continuity of sacred knowledge: Vyāsa transmits both Vedic revelation and the Mahābhārata (as a dharma-bearing ‘fifth Veda’) through qualified disciples, showing that preserving and responsibly propagating tradition is itself a dharmic act.
Daśa reports how Vyāsa instructed multiple disciples—Sumantu, Jaimini, Paila, his son Śuka, and Vaiśampāyana—in the Vedas and the Mahābhārata, and how these disciples subsequently disseminated distinct versions/recensions of the Mahābhārata.