Shloka 26
Jaratkāru’s Conditional Marriage Vow and Vāsuki’s Offer (जरत्कारु-विवाह-नियमः)
न हि मृत्युं तथा राजा श्रुत्वा वै सोडन्वतप्यत । अशोचदमरप्रख्यो यथा कृत्वेह कर्म तत्,देवतुल्य राजा परीक्षित्को अपनी मृत्युका शाप सुनकर वैसा संताप नहीं हुआ जैसा कि मुनिके प्रति किये हुए अपने उस बर्तावको याद करके वे शोकमग्न हो रहे थे
na hi mṛtyuṃ tathā rājā śrutvā vai so 'nvatapyata | aśocad amaraprakhyo yathā kṛtveha karma tat ||
రాజు తన మరణశాపాన్ని విన్నప్పుడు అంతగా దుఃఖించలేదు; దేవతాసముడైనప్పటికీ, ఇక్కడ తాను చేసిన ఆ కార్యాన్ని—మునిపై చేసిన అన్యాయ ప్రవర్తనను—తలచుకొని ఎంతగా శోకించాడో అంతగా కాదు।
गौरयुख उवाच
Educational Q&A
Moral accountability can weigh more heavily than personal danger: the king’s deeper suffering arises not from the prospect of death but from remorse over an unethical act toward a sage, highlighting dharma as an inner conscience and the gravity of misconduct.
After learning of a death-related curse, King Parīkṣit is described as not being as distressed by the news of death as he is by the recollection of his own prior wrongful behavior toward a muni; his grief centers on his fault rather than his fate.