Shloka 17
आदि पर्व, अध्याय ३८ — शमीक-उपदेशः, शाप-संदेशः, तक्षक-प्रसङ्गः (Śamīka’s counsel, the curse-message, and Takṣaka’s approach)
एलापत्र उवाच एवमस्त्विति तं देवा: पितामहमथाब्रुवन् उक्त्वैवं वचन देवान् विरिज्चिस्त्रिदिवं ययौ,एलापत्र कहते हैं--यह सुनकर देवता ब्रह्माजीसे कहने लगे--'एवमस्तु” (ऐसा ही हो)। देवताओंसे ये सब बातें बताकर ब्रह्माजी ब्रह्मलोकमें चले गये
Elāpatra uvāca: evam astv iti taṃ devāḥ pitāmaham athābruvan; uktvaivaṃ vacanaṃ devān viriñcis tridivaṃ yayau.
ఏలాపత్రుడు పలికెను—ఇది విని దేవతలు పితామహుడైన బ్రహ్మునితో “ఏవమస్తు” (అట్లే కావాలి) అని అన్నారు. దేవతలకు ఈ మాటలు చెప్పి విరించి (బ్రహ్మ) త్రిదివమునకు వెళ్లెను.
एलापत्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic principle of collective assent: when a rightful decision is heard and accepted by competent authorities (here, the gods), it is affirmed with “evam astu” and then implemented without needless dispute.
Elāpatra reports that the gods, after hearing Brahmā, agree with his proposal by saying “So be it.” Brahmā (Viriñci) then departs to the heavenly realm, marking the conclusion of that divine consultation and a transition to the next narrative step.