Shloka 12
Jaratkāru-nirukti and Parīkṣit’s forest encounter (जরত्कारुनिरुक्तिः—परिक्षिद्वनप्रसङ्गः)
सो<5हं तप: समास्थाय मोक्ष्यामीदं कलेवरम् | कथे मे प्रेत्पयभावेडपि न तैः: स्थात् सह संगम:,इन सब कारणोंसे मैंने यही निश्चय किया है कि तपस्या करके मैं इस शरीरको त्याग दूँगा, जिससे मरनेके बाद भी किसी तरह उन दुष्टोंक साथ मेरा समागम न हो
so ’haṁ tapaḥ samāsthāya mokṣyāmīdaṁ kalevaram | kathaṁ me pretabhāve ’pi na taiḥ sthāt saha saṅgamaḥ ||
అందుచేత నేను తపస్సు ఆశ్రయించి ఈ దేహాన్ని విడిచిపెడతాను. ఎందుకంటే మరణానంతరం కూడా ఆ దుష్టులతో నాకు ఎట్లా సంగమం గాని సహవాసం గాని కలుగుతుంది?
शेष उवाच
Educational Q&A
One should guard one’s moral and spiritual integrity by avoiding association with the wicked; when ordinary means fail, disciplined renunciation and austerity are presented as a decisive ethical response.
Śeṣa declares a firm resolve: he will undertake tapas and relinquish his body, motivated by the wish that even after death he should not come into contact or companionship with certain wicked beings.