Shloka 5
Ananta-Śeṣa Tapas and the Bearing of the Earth (अनन्त-शेष-तपस् तथा महीधारणम्)
रजश्नलोद्धूय सुमहत् पक्षवातेन खेचर: । कृत्वा लोकान् निरालोकांस्तेन देवानवाकिरत्,तदनन्तर पक्षिराजने अपने पंखोंकी प्रचण्ड वायुसे बहुत धूल उड़ाकर समस्त लोकोंमें अन्धकार फैला दिया और उसी धूलसे देवताओंको ढक दिया
rajaśnaloddhūya sumahat pakṣavātena khecaraḥ | kṛtvā lokān nirālokaṃs tena devān avākirat ||
అనంతరం ఆకాశగామి పక్షిరాజు తన రెక్కల ప్రబల వాయువుతో విస్తారమైన ధూళిని లేపెను. ఆ ధూళితో లోకములు అంధకారమగుచుండగా, అదే ధూళితో దేవతలను కూడ కప్పివేసెను.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sheer force and spectacle can temporarily obscure even divine clarity—darkness here symbolizes confusion and disruption of order. Ethically, it cautions that power used to overwhelm others creates fear and disorder, even when directed at exalted beings.
The king of birds beats his wings so powerfully that a massive dust cloud rises, darkening the worlds and covering the gods. It depicts a dramatic, intimidating display of might that momentarily blinds and confounds the celestial assembly.