Shloka 27
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
शृज्भाणि च व्यशीर्यन्त गिरेस्तस्प समन्तत: । मणिकाज्चनचित्राणि शोभयन्ति महागिरिम्,उस पर्वतके मणिकांचनमय विचित्र शिखर, जो उस महान् शैलकी शोभा बढ़ा रहे थे, सब ओरसे चूर-चूर होकर गिर पड़े
śṛṅgāṇi ca vyaśīryanta gireḥ tasya samantataḥ | maṇikāñcanacitrāṇi śobhayanti mahāgirim ||
ఆ మహాపర్వతాన్ని అలంకరించిన మణి-కాంచనమయమైన విచిత్ర శిఖరాలు చుట్టూరా విరిగి చూర్ణమై కూలిపోయాయి।
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights impermanence: even the most splendid, gem-and-gold adorned heights can collapse. Ethically, it cautions against attachment to external splendour and encourages steadiness and humility grounded in dharma.
Kaśyapa describes a dramatic upheaval in which a great mountain’s peaks—brilliant with gems and gold—break apart and fall down on all sides, signalling a powerful natural (or supernatural) disturbance.