Shloka 9
Vālakhilya-Tapas and the Birth of Garuḍa (वालखिल्यतपः-गरुडोत्पत्तिः)
रमणीयं शिवं पुण्यं सर्वर्जनमनोहरैः । नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम्,वह वन रमणीय, मंगलकारी और पवित्र होनेके साथ ही लोगोंके मनको मोहनेवाले सभी उत्तम गुणोंसे युक्त था। भाँति भाँतिके पक्षियोंके कलरवोंसे व्याप्त एवं परम सुन्दर होनेके कारण वह कढद्रूके पुत्रोंका आनन्द बढ़ा रहा था
ramaṇīyaṃ śivaṃ puṇyaṃ sarvajanamanoharaiḥ | nānāpaksirutaṃ ramyaṃ kadrūputrapraharṣaṇam ||
ఆ అరణ్యం రమణీయమై, శుభప్రదమై, పుణ్యమై—సర్వజనుల మనస్సులను ఆకర్షించే ఉత్తమ గుణాలతో నిండినది. నానావిధ పక్షుల కూయలతో మార్మోగుతూ, అత్యంత సుందరంగా ఉండి, కద్రూ పుత్రులైన సర్పుల ఆనందాన్ని పెంచింది.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a place characterized by śiva (auspiciousness) and puṇya (sacred merit) naturally uplifts and delights living beings. It reflects an ethical-cultural idea in the Mahābhārata that environments imbued with purity and harmony support well-being and joy.
Pitāmaha describes a beautiful, bird-filled, holy forest whose charm increases the happiness of Kadru’s sons—the Nāgas—setting a vivid scene within the Adi Parva’s account involving serpents and their surroundings.