Shloka 5
आदि पर्व (अध्याय 26) — गरुडस्य वालखिल्य-रक्षणम्, कश्यपोपदेशः, देवोत्पात-प्रसङ्गः
मेघस्तनितनिर्धोषैर्विद्युत्पवनकम्पितै: । तैमेंघै: सततासारं वर्षद्धिरनिशं तदा,भयंकर गर्जन-तर्जन करनेवाले वे मेघ बिजली और वायुसे प्रकम्पित हो उस समय निरन्तर मूसलाधार पानी गिरा रहे थे। उनके द्वारा आच्छादित आकाशमें चन्द्रमा और सूर्यकी किरणें भी अदृश्य हो गयी थीं। इन्द्रदेवके इस प्रकार वर्षा करनेपर नागोंको बड़ा हर्ष हुआ
meghastanita-nirdhoṣair vidyut-pavana-kampitaiḥ | taiḥ meghaiḥ satatāsāraṃ varṣadbhir aniśaṃ tadā ||
అప్పుడు మెరుపు, గాలితో కంపిస్తూ భయంకర గర్జనలతో ఉన్న ఆ మేఘాలు నిరంతరం ముసలధారగా వర్షాన్ని కురిపించాయి. వాటి ఆవర్తనంతో ఆకాశం అంతగా కమ్మబడింది గనుక చంద్రుడు, సూర్యుడి కిరణాలూ కనబడలేదు. వాసవుడు (ఇంద్రుడు) ఇలా వర్షించగా నాగులకు మహా హర్షం కలిగింది.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how overwhelming natural forces—often understood as instruments of divine will—can simultaneously inspire fear (thunder, darkness) and joy (relief or advantage to certain beings). It suggests that events in the world may carry different moral and practical meanings depending on one’s position and purpose.
Bhīṣma describes a scene of intense, continuous rainfall: thunderous clouds, lightning, and wind obscure the sky so completely that sun and moonlight vanish. This rain is attributed to Indra, and the Nāgas (serpents) become pleased by it.