आदि पर्व (अध्याय 26) — गरुडस्य वालखिल्य-रक्षणम्, कश्यपोपदेशः, देवोत्पात-प्रसङ्गः
परस्परमिवात्यर्थ गर्जन्त: सततं दिवि । संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतै:,वे परस्पर अत्यन्त गर्जना करते हुए आकाशसे निरन्तर पानी बरसाते रहे। जोर-जोरसे गर्जने और लगातार असीम जलकी वर्षा करनेवाले अत्यन्त अद्भुत जलधरोंने सारे आकाशको घेर-सा लिया था। असंख्य धारारूप लहरोंसे युक्त वह व्योमसमुद्र मानो नृत्य-सा कर रहा था
parasparam ivātyartha garjantaḥ satataṃ divi | saṃvartitam ivākāśaṃ jaladaiḥ sumahādbhutaiḥ ||
ఆ మేఘాలు పరస్పరం పోటీ పడినట్లు ఆకాశంలో నిరంతరం ఘోరంగా గర్జించాయి। ఆ మహాద్భుత జలధరాలు ఆగకుండా నీటిని కురిపిస్తూ సమస్త ఆకాశాన్ని చుట్టుముట్టి, కలవరపెట్టినట్లుగా కనిపించాయి।
पितामह उवाच
The verse primarily teaches through imagery: human affairs occur within a vast, overpowering cosmos. The relentless thunder and rain evoke awe and humility, suggesting that dharma and destiny are framed by forces far greater than individual will.
Pitāmaha describes an extraordinary storm: clouds roar as if competing with each other, continuously filling and churning the sky and pouring heavy rain, making the heavens resemble a surging ocean.