Shloka 23
तस्य तद् वचन द्रोण त्वया यच्चेह भाषितम् । उभयं मे गरीयस्तु ब्रूहि कि करवाणि ते । भृशं प्रीतो5स्मि भद्र ते ब्रह्मन् स्तोत्रेण सत्तम,द्रोण! तुम्हारे पिताका यह वचन और तुमने यहाँ जो कुछ कहा है, वह भी मेरे लिये गौरवकी वस्तु है। बोलो, तुम्हारी और कौन-सी इच्छा पूर्ण करूँ? ब्रह्म! साधुशिरोमणे! तुम्हारा कल्याण हो। तुम्हारे इस स्तोत्रसे मैं बहुत प्रसन्न हूँ
tasya tad vacanaṃ droṇa tvayā yac ceha bhāṣitam | ubhayaṃ me garīyas tu brūhi kiṃ karavāṇi te | bhṛśaṃ prīto 'smi bhadra te brahman stotreṇa sattama droṇa |
అగ్ని పలికెను—ద్రోణా! నీ తండ్రి పలికిన ఆ మాటయు, నీవు ఇక్కడ పలికినదియు—ఇరువురూ నాకు అత్యంత గౌరవనీయములు. చెప్పుము, నీకేమి చేయుదును? హే బ్రాహ్మణా, సజ్జనశ్రేష్ఠా, నీకు మంగళము కలుగుగాక; నీ స్తోత్రముచేత నేను బహు ప్రసన్నుడనైయున్నాను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of truthful speech and inherited counsel: both a father's words and a worthy person's present testimony deserve reverence. It also shows that sincere praise (stotra) can elicit goodwill, but the response is framed as a responsible offer—“What should I do for you?”—implying that boons should be granted with discernment and honor.
Vaiśaṃpāyana narrates a moment where someone addresses Droṇa, acknowledging the importance of (1) Droṇa’s father’s prior statement and (2) Droṇa’s own words spoken here. Pleased by Droṇa’s hymn of praise, the speaker offers to fulfill Droṇa’s wish and asks him to state what he wants.