Shloka 41
विज्ञाय दानवेन्द्राणां मयं वै शिल्पिनां वरम्,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
vaiśampāyana uvāca |
vijñāya dānavendrāṇāṃ mayaṃ vai śilpināṃ varam |
kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—దానవేంద్రులలో శిల్పులలో శ్రేష్ఠుడైన మయుని గుర్తించి, ఆయుధోద్ధత కృష్ణుని చూచి వారు ఘోరమైన నాదాన్ని విడిచారు. మండుతున్న ఆ వనంలో నిలిచిన ప్రాణులు అపశకునాలూ ఆర్తనాదాలూ విని కలవరపడ్డారు; అనేక విధాలుగా వ్యాపిస్తున్న దావాగ్నిని చూచి, ఆయుధం ఎత్తిన కృష్ణుని తిలకించి భయంతో విలపించారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral atmosphere of catastrophe: when destruction spreads, it produces collective terror and lamentation. It also frames Kṛṣṇa as a decisive force—his readiness with weapon raised signals that events are moving toward an unavoidable resolution, reminding readers that power and action carry grave consequences for all beings present.
The onlookers recognize Maya, famed as the greatest artisan among the Dānavas, and they see Kṛṣṇa with weapon lifted. In response, they utter a dreadful roar/cry; amid the burning forest, creatures are frightened by ominous disturbances and distressing sounds, and they wail as the fire rages and Kṛṣṇa stands poised to strike.