Shloka 35
ते तु भिन्नशिरोदेहा श्षक्रवेगाद गतासव:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
te tu bhinnaśirodehāḥ śakra-vegād gatāsavaḥ | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
ఆ ప్రాణులు—ఇంద్రవేగంతో కొట్టబడి శిరస్సు-దేహాలు చీలిపోయినట్లుగా, ప్రాణాలు విడిచినవారిలా—దహించబడుతున్న అరణ్యాన్ని చూశారు. అక్కడ సంహారార్థం ఆయుధం ఎత్తిన శ్రీకృష్ణుని (అర్జునునితో కూడ) చూసి, అపశకునాలూ ఆర్తనాదాలూ కలిగించిన భయంతో వణికిపోయి, వారు ఘోరమైన కేకను విడిచారు. అరణ్యం అనేక విధాలుగా మండిపోతుండటం చూసి, ఆయుధోద్ధతుడైన కృష్ణునిపై దృష్టి నిలిపి, వారు భయంకరంగా విలపించారు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the overwhelming, almost cosmic scale of destructive force in epic warfare: when divine-backed power is unleashed, ordinary beings are seized by terror and helplessness. Ethically, it highlights the tragic collateral suffering that accompanies great conflicts, even when driven by larger destinies.
As the forest burns, the beings within—described as already shattered and lifeless—see Kṛṣṇa with weapon raised and respond with a fierce, dreadful outcry. The scene emphasizes panic and lamentation amid the conflagration and the sight of divine heroes poised with missiles.