Shloka 33
विद्याधरगणाश्षैव ये च तत्र वनौकस: । न त्वर्जुनं महाबाहो नापि कृष्णं जनार्दनम्,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
vaiśampāyana uvāca | vidyādharagaṇāś caiva ye ca tatra vanaukasaḥ | na tv arjunaṃ mahābāho nāpi kṛṣṇaṃ janārdanam | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam |
వైశంపాయనుడు పలికెను—అక్కడి విద్యాధరగణములు మరియు ఇతర వనవాసులు మహాబాహు అర్జునుని, జనార్దనుడైన శ్రీకృష్ణుని—ఆయుధమును ఎత్తిన శ్రీకృష్ణుని—చూచి భీతితో కుదేలయ్యిరి. అనేక విధములుగా దగ్ధమగుచున్న వనమును చూచి, కృష్ణార్జునులు ప్రహారార్థం సిద్ధమై ఉన్నట్లు చూసి వారు భయంకర ఆర్తనాదమును విడిచిరి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how acts of overwhelming force—especially when directed into a shared natural space—create fear and moral tension for all beings present. It frames the scene as a cosmic disturbance: even celestial and forest beings react with ominous cries, reminding the listener that power has consequences beyond the immediate target.
As the forest burns and Kṛṣṇa and Arjuna stand ready with weapons, the Vidyādharas and other forest-dwellers witness the destruction and the poised violence. Terrified, they raise a fierce, distressing uproar—an ominous outcry echoing through the woods.