Shloka 3
त॑ दावं समुदैक्षन्त कृष्णौ चाभ्युद्यतायुधौ,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
taṁ dāvaṁ samudaikṣanta kṛṣṇau cābhyudyatāyudhau | kṛṣṇam abhyudyatāstraṁ ca nādaṁ mumucur ulbaṇam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—వారు ఆ దహించే వనదావాన్ని, అలాగే ఆయుధాలు ఎత్తి నిలిచిన ఇద్దరు ‘కృష్ణులు’—శ్రీకృష్ణుడు మరియు అర్జునుడు—ను చూశారు. శ్రీకృష్ణుడు అస్త్రం సిద్ధం చేసుకున్నట్లు చూసి వారు భయంకరమైన కేకలు వేశారు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical shadow of armed action: when power is unleashed, fear and suffering spread to vulnerable beings as well. It invites reflection on responsibility and restraint, even when force is employed for a larger purpose.
A forest is burning (dāva). Observers/creatures in the forest see Kṛṣṇa and Arjuna with weapons raised, and on seeing Kṛṣṇa readying an astra they emit a dreadful cry—signaling panic and distress amid the spreading conflagration.