Shloka 10
क्षिप्तं क्षिप्तं पुनश्नक्रं कृष्णस्यामित्रघातिन:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
kṣiptaṃ kṣiptaṃ punaś cakraṃ kṛṣṇasyāmitraghātinaḥ | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—శత్రుఘాతకుడైన శ్రీకృష్ణుడు మళ్లీ మళ్లీ సుదర్శనచక్రాన్ని విసిరెను. ఆయుధం ఎత్తి నిలిచిన కృష్ణుని చూచి, దగ్ధమవుతున్న అరణ్యంలో ఉన్న ప్రాణులన్నీ భయార్తులై ఘోరమైన కోలాహల నాదాన్ని విడిచెను; దావాగ్నితో వ్యాకులమై హాహాకారం చేసెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overwhelming force of divinely empowered action in a crisis: when power is unleashed to accomplish a purpose, it can generate widespread fear and suffering among bystanders. Ethically, it invites reflection on collateral harm and the responsibility that accompanies the use of extraordinary force.
In the midst of a forest conflagration, Kṛṣṇa repeatedly hurls his discus while standing ready with weapon raised. The terrified beings in the forest, seeing the blaze and Kṛṣṇa’s armed stance, erupt in a fierce, anguished uproar.