Shloka 49
तत उत्पाट्य पाणिभ्यां मन्दराच्छिखरं महत् | सद्रुमं व्यसृजच्छक्रो जिघांसु: पाण्डुनन्दनम्,इसके बाद इन्द्रने पाण्डुनन्दन अर्जुनको मारनेके लिये अपने दोनों हाथोंसे मन्दर पर्वतका महान् शिखर वृक्षोंसहित उखाड़ लिया और उसे उनके ऊपर चलाया
tata utpāṭya pāṇibhyāṃ mandarācchikharaṃ mahat | sadrumaṃ vyasṛjacchakro jighāṃsuḥ pāṇḍunandanam ||
అప్పుడు పాండునందనుడైన అర్జునుని సంహరించాలనే ఉద్దేశంతో శక్రుడు (ఇంద్రుడు) రెండు చేతులతో మంద్రపర్వతపు మహాశిఖరాన్ని వృక్షాలతో సహా పెకిలించి అర్జునునిపైకి విసిరాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of anger and the will to harm: even a mighty being may choose disproportionate violence when driven by wrath, while the narrative invites reflection on steadiness and self-control as higher virtues than raw power.
Vaiśampāyana narrates that Indra (Śakra), intending to kill Arjuna, uproots a massive, tree-covered summit of Mount Mandara with his hands and throws it at him as a lethal weapon.