Shloka 25
Jarītā–Śārṅgā-saṃvāda: Ākhu-haraṇa and the Approach of Agni (आखुहरणं अग्न्यागमनश्च)
स च राजाकरोद् यत्नं महान्तं ससुह्ृज्जन: । प्रणिपातेन सान्त्वेन दानेन च महायशा:,उन महायशस्वी नरेशने अपने सुहृदोंको साथ लेकर इस कार्यके लिये बहुत बड़ा प्रयत्न किया। पैरोंपर पड़कर, सान्त्वनापूर्ण वचन कहकर और इच्छानुसार दान देकर बार-बार निरालस्यभावसे ऋत्विजोंको मनाया, उनसे यज्ञ करानेके लिये अनुनय-विनय की; परंतु उन्होंने अमिततेजस्वी नरेशके मनोरथको सफल नहीं किया
sa ca rājākarod yatnaṃ mahāntaṃ sa-suhṛj-janaḥ | praṇipātena sāntvena dānena ca mahāyaśāḥ ||
ఆ మహాయశస్సుగల రాజు తన సుహృదులతో కలిసి ఆ కార్యం కోసం మహత్తర ప్రయత్నం చేశాడు. పాదాలపై పడి నమస్కరించి, సాంత్వన వచనాలు పలికి, కోరినట్లు దానాలు ఇచ్చి, యజ్ఞం చేయించేందుకు ఋత్విజులను మళ్లీ మళ్లీ అలసట లేకుండా మనవిచేశాడు; అయినా వారు ఆ అమితతేజస్వి నరేశుని మనోరథాన్ని నెరవేర్చలేదు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Respectful persuasion (praṇipāta), gentle speech (sāntva), and generosity (dāna) are praised royal methods, but they do not override the independent moral judgment of others; dharma is not something that can be purchased or forced.
Vaiśampāyana narrates that a renowned king, supported by his friends, tries hard to get the officiating priests to perform a sacrifice. He repeatedly bows, speaks soothingly, and offers gifts, yet the priests do not agree to carry out his intended rite.